|
Adım
Nurdan. 28 yaşındayım.
4 yıldır evliyim.
1,5 yaşında bir oğlum var , adı Emre. Belki de hayatımda başıma gelen
en güzel olay oğlumun doğumuydu. |
İnsan
, yaşamında iyi kötü çok olayla karşılaşabiliyor. Hayatta tadılan
ve tadılacak olan bir çok duygu var. Ama bir çocuğa sahip olmak gerçekten
çok farklı bir duygu, buna eşdeğer bir duygu olabileceğine inanmıyorum.
Bir çocuğa sahip olmaktan çok aslında, sanırım sevdiğin insanın çocuğuna
sahip olmak dünyanın en güzel mutluluğu.
Mehmet ' le bana , kurduğumuz bu ortak savaşta, yaşamın bize verdiği
en güzel hediyeydi Emre. Gözlerimizin önünde bizden bir parça büyüyordu.
Artık tüm hayatımız olmuştu ; onun yavaş yavaş büyümesini izledik
; saatlerce durmadan onu seyrettik , bize bakışını , etrafını tanımaya
çalışmasını , uyuyuşunu... Çıkardığı garip sesleri dinledik. Onun
her hareketi bizim için bir olay, bir mucizeydi. Aslında o bir mucizeydi...
İlk " anne" deyişini ya da demeye çalışmasını ve emeklemeye başladığı
o günü hiç unutmayacağım.
İki ay önce doğum günümdü. Emre yavaş yavaş yürümeye başlamıştı. Bir
yerden destek almadan düşe kalka yürümeye çalışıyordu. Doğumgünü sabahı
; pazar günüydü. Ben mutfakta yemek hazırlarken baktım içerden bizimkilerin
sesleri geliyor. Ben baba oğul oynuyorlar diye düşünürken kapıda Emre
göründü; sallana sallana bana duğru yürümeye çalışıyordu. Baktım elinde
sımsıkı küçük bir kağıt tutuyor. Kağıdı aldım, içinde bir yazı vardı,
"doğumgünün kutlu olsun anneciğim" , yazıdan kafamı kaldırdım Mehmet,
elinde kocaman bir buket çiçek, bana sırıtıyor. "Bunlar Emre ' den"
diyerek çiçekleri bana uzattı.
O günkü şaşkınlığım ve mutluluğum görülmeye değerdi. Sıkı sıkı sarıldım
oğulcuğuma. Emre de bizim neşemize
katılmış, etrafa gülücükler dağıtıyordu. Umarım hep böyle mutlu bir
aile oluruz ve hiç bir zaman ayrılmayız... |
|
